W ostatnich dniach w Lhasie i okolicach doszło do szeregu pokojowych demonstracji. Brało w nich udział kilkuset mnichów z klasztorów Sera i Drepung. Według raportów i doniesień naocznych świadków policja brutalnie rozgromiła demonstracje, używając gazu łzawiącego i aresztując kilkadziesiąt osób. Więcej:
http://ratujtybet.org/aktualnosci/2008-03-12-Drugi_dzien_protestow_w_Lhasie_ICT
W związku z tymi wydarzeniami Program Tybetański wystosował apel do Ministra Spraw Zagranicznych o zajęcie przez władze Polski stanowiska w tej sprawie, oraz komunikat prasowy dla mediów:
http://ratujtybet.org/aktualnosci/2008-03-12-protesty_w_lhasie_msz_media
Użycie siły wobec pokojowych demonstracji potępiła Nancy Pelosi z Kongresu Stanów Zjednoczonych, nazywając te akcje władz chińskich jako „haniebne”, powołując się także na ogłoszony wczoraj Raport Departamentu Stanów Zjednoczonych, który wskazuje na pogorszenie się sytuacji praw człowieka w Tybecie w ostatnim roku:
http://ratujtybet.org/aktualnosci/2008-03-12-Nancy_Pelosi_Brutalna_odpowiedz_chinskich_sil_policyjnych
http://ratujtybet.org/aktualnosci/2008-03-12-Departament_Stanu_USA_Wzrasta_przesladowanie_swobod_religijnych_w_Tybecie
Tybetańczycy w Tybecie potrzebują naszej solidarności!
PISZ, DZWON, FAXUJ, MAILUJ!
Pros o zajęcie oficjalnego stanowiska Polski w sprawie ostatnich wydarzeń w Tybecie, potępienia użycia sily wobec pokojowo demonstrujących mnichów, uwolnienia aresztowanych za udział w pokojowych demonstracjach!
Tybetańczycy protestują, ponieważ wiedzą, ze przed Olimpiadą w Pekinie oczy świata zwrócone są na Chiny. Nie możemy ich zawieść.
Adresy, faxy, telefony, maile:
1. MINISTERSTWO SPRAW ZAGRANICZNYCH:
Sekretariat Ministra: sm@msz.gov.pl tel. (+48-22) 5239201
Rzecznik Prasowy: rzecznik@msz.gov.pl tel. (+48-22) 5239356 fax (+48-22) 5239099
2. MAR SZALEK SEJMU
Marszałek Sejmu, Bronisław Komorowski tel. (22) 621-84-96 fax (22) 621-76-54
biuro@bronislawkomorowski.pl
3. PARLAMENTARNY ZESPÓL NA RZECZ TYBETU
Przewodnicząca, poseł Beata Bublewicz: tel. (89) 527-77-00 fax (89) 527-77-00
beata.bublewicz@sejm.pl

- Om Ah Hung Bendza Guru Pema Siddhi Hung -

John Cage odkrył ciszę dla kultury zachodniej mniej więcej w połowie ubiegłego wieku. Sugerował, że należy „oczyścić i wyciszyć umysł...”, a nawet wręcz „porzucić dźwięk dla ciszy i wybrać nieoznaczoność. Po 4’33’ została otwarta droga dla „zabawy i oszołomienia”. Okazało się też, że pojęcie ciszy jest kolejnym abstraktem, ponieważ istnieje ona tylko jako wyobrażenie. Stąd nie należy zapominać o realności i zdrowym odżywianiu. Poniżej przepis Cage’a na kurczaka z włoskimi orzechami.

na fot. John Cage

Kurczak z orzechami włoskimi
Pokrojone w jednocalowe kostki piersi kurczaka włożyć na noc do marynaty przygotowanej z następujących składników: 3 łyżki sosu sojowego, 1 łyżka sherry, 1/2 łyżeczki mielonego imbiru lub półcalowy kawałek korzenia. Zagrać olej sezamowy na dużym ogniu i dodać 2 pokrojone w krążki szalotki, ząbek czosnku przekrojony na pół i jedną filiżankę grubo posiekanych orzechów włoskich; smażyć ciągle mieszając. Po trzech lub czterech minutach wyjąć czosnek oraz przełożyć szalotkę i orzechy do miski. Dodać oleju, kawałki kurczaka i marynatę. Smażyć około pięć minut; dopóki kurczak nie zmięknie i nie pokryje się sojową mieszanką. Połączyć z orzechami i cebulą. Podawać z ryżem!

Każdy język – pisze Canetti – ma swoje własne milczenie. Dotyczy to w tej samej mierze rozmów biznesowych co uwodzenia. Słowa, jakkolwiek by nie płynęły ze szczerości czy prostolinijności, zawsze niosą ze sobą ekspresywny naddatek i są lokatą naszych uczuć. Komentarz do miłosnego dyskursu jest jednocześnie filozofią buduaru i buduarem wizerunku, a więc zewnętrznym modelem naszej wewnętrzności. Mimo zabiegania i angażowania się w codzienność, wkładamy w tę semantyczną „rzeźbę” wszystko, aby nie była ona gipsowym popiersiem, lecz abyśmy czuli(ły) się z nim w relacji niemal autonomicznej i jednej egzystencji. Kreacja i ekspresja czynią cuda, a zdystansowanie staje się już niemożliwe. Obraz, jaki się wyłania, jest jednak zaledwie monidłem. Nie można z nim się przespać ani prowadzić go na smyczy. Faktycznie – możemy tylko prowadzić z nim mono(dia)log. Jednak (niestety...) jest to rozmowa ekstatyczna, a nie orgiastyczna. I chociaż nasza domorosła fabuła dzieje sie w aksamitach i światłocieniach, obraz urzeczenia jest oknem, przez które w chwili katastrofy można wyskoczyć jedynie metaforycznie. Bo nie da się (współ)żyć tylko z obrazami i słowami... Stąd też kiedy metafora ni stąd ni zowąd pęka, nasz świat pokrywa się siecią tektonicznych linii, a w żyłach żywiej zaczyna tętnić krew, jakby domagała się gwałtownego ujścia... Wówczas nasze językowe rytuały codzienności, nabierają odcieni o zawikłanych psychologicznie szczegółach. Skóra dyskursu łuszczy się, język zapomina (w ustach), podczas gdy ręce – drętwieją (jak język). Gwałtownie poszukujemy sankcji i gwarancji, czego dowodzi nie jeden dziennik transgresji.